SANA ÖYLE ALIŞTIM Kİ…
Sen...! Orda, uzaklarda...
Kim bilir nerde, kimdesin,
...kiminlesin?
Belki bir deniz kenarında, kalemin elinde
Belki bir göl kenarında, sevdiğin dilinde.
Ama ben!... “Sana öyle alıştımki”
Seni hissediyorum kendimde.
Sen...! Ömrümde görmediğim, ellerini tutmadığım
Ben’se yabancı oldum kendime
Sana öyle alıştım ki...
Özlem duygularını şimşekle duyuran
Biriken buharın oluşturduğu
Toprağa döktüğü damla misali
Buhar olup giden yağmurlar gibi
Sana öyle alıştım ki...
Yağmuru özleyen çölü yanık kumlara
Parçalanmış toprağı kuru nasıra
Sahrayı özleyen sıcaklığıyla
Güneşin dünyayı sardığı gibi.
Sana öyle alıştım ki...
Engin deryalarda yelken açarak
Azgın dalagalardan hızla kaçarak
Sakin bir köşede demir atarak
Limanı özleyen gemiler gibi
“Sana öyle alıştımki”
Aminler bekleyen dualar gibi.
Mehmet Sungur
31 Ağustos 2011
Alışmak kolaydır ama vazgeçmektir zor olan. Vazgeçmek zorunda kalmayacağımız güzelliklere..Her daim kucak dolusu sevgi ve saygılarımla..
Bazı alışkanlıklar vardır, heves için oluşurlar; onlar yıkılsa da arkada sızı bırakmazlar. Bazıları da vardır farklı duygularla oluşurlar; sevgi ile, saygı ile, dostluk uğruna, sanki bir ağacın iki dalı gibidirler. Onlar yıkıldığında tamiri zor olan acılar bırakır arkada,…bir ömür boyu. Allah öyle vazgeçmeleri bize göstermez inşallah! Amiin!
Demiştim ya şiirin sonunda…
“Sana öyle alıştım ki”
Aminler bekleyen dualar gibi…
Tüm sevgiler seninle olsun sevgili Ayşegül!